هرچه هستي باش
                                                                 
                                           با توام
                                     اي لنگر تسكين!
                                     اي تكانهاي دل!
                                     اي آرامش ساحل!
                                           با توام
                                          اي نور !
                                       اي منشور !
                                اي تمام طيفهاي آفتابي !
                                      اي كبود ارغواني !
                                        اي بنفشابي !
                          با تو ام اش ور ، اي دلشوره شيرين !
                                             با توام
                                    اي شادي غمگين !
                                               با توام
                                                اي غم !
                                                  غم مبهم !
                                        اي نمي دانم !
                                      هرچه هستي باش !
                                             اما كاش
                                نه، جز اينم آرزوئي نيست:
                              هر چه هستي باش !
                                          اما باش

                و سهم من از زمان
انتظار بود و بس
                      آنقدر مانده ام در انتظار
سبز شده ام ای دیوار
                           ومن مترسکی درون باغ
کلاغ های دروغهایت را می پرانم
                            پنجره نگاهم پر میشود از دیروز
کاسه ای آب پشت ارزوهایم
                            هزار سال از تولد خورشید میگذرد
تو در سایه مانده ای هنوز
                              خط فاصله میشود
ابهام بین من و تو
                         و تو می خندی
به رنگ ها یی که از شبها یم دزدیدی
                    من می مانم وچند تا ر ریخته از کلاغی دزد
شاید دو باره برگردد

                           می خواستم با تو همیشه همسفر باشم
                        تنهــــا برای مردن از تو پیش تر باشم
                      نامهربانی می کنی با مــــن بگو دیگر
                    تاکی به دنبــــــــال نگاهت دربدرباشـم
                  حالا که سهم آسمـان با تو بودن نیست
                بگذار در کنــج قفس بی بال و پر باشم
             باهرم چشمـــانت بسوزان تاروپودم را
            آتش بزن تا بگیریم ، شعـــله ور باشم
          طاقت نمی آرد دل دیـــوانــه ام بی تــــو
        دیگرمخواه ازحال وروزت بی خبرباشم  

کاش می دیدم چیست




آنچه از چشم تو تا عمق وجودم بهاری است



آه وقتی که تو لبخند نگاهت را می تابانی



بال مژگان بلندت را می خوابانی



آه وقتی که تو چشمانت



آن جام لبالب از آن جان دارو را



سوی این تشنه جان سوخته می گردانی



موج موسیقی عشق



از دلم می گذرد.